0   9
серікбай маханұлы (20.12.2013 10:52)
[ Материал]
ӨЛЕҢ ЖЫРҒА ОТ ЖАҒЫП .
( Мағжан Жұмабаевқа )
Кешір Алла , Мұхаммедке теңедім ,
Ақындардың пайғамбары дер едім .
Өлең жырдың ошағына от жағып
Лаулап жанған аруақты тербедім .
Тұңғиықтан асыл ойды кім білген ,
Мағжан болар ел –жұртына дем берген .
Қамқорлыққа құдыретің зор екен
Еңбегіңді бағалайды — ел көрген .
Қалай қиды , қырық бесте өлтіріп ,
Жерленді ме тарихтағы өтірік .
Арашашы болалмаған сол халық
Қала берді заманыңа өкініп .
Өлген ақын сөйлейді ғой илансаң ,
Ақталғанда елу екі жылдан соң .
Өзі риза , шындық үшін сотталып
Жан жүрегін өлімгеде қиған соң .
Махаббаттын өлім күймен әлдилеп ,
Тірілесің , қайта жасап — ән бөлеп .
Сағыныштың дастарханын жаямыз
Мерекесін талай жылдың әзірлеп .
Алашым , деп түбі бірге Түрігің ,
Мағжанына аянбады тірлігін .
Күншіл болма оянғанла қазағым
Егеменді ел болғанда бірлігің .
Сыршыл адам Пушкинмен де тілдесіп
Горькийменен ой өрбітті бірлесіп .
Ер азамат қадіріне жеткенде
Кетпейікші бұрма жолға ілесіп .
Үрей үндер қорқытпасын сезімді ,
Бәрін көрген қазақ едік төзімді .
Ар — намысын тасқа басып өлеңмен
Дауылпазым жыр жолына серпілді .
Мағжан тірі — ортамыздан орын ап ,
Қайта жасап ел тірлігін орындап .
Алау отты жарып өткен батырсың
Гүл жайнаған заманыма ақын боп .
|
