XVIII ғасырда қазақ даласында болған европа ағартушыларын
кең далада еркін жайылып жүрген табын-табын жылқылар, отар-отар қойлар, түйелер
және оларды бағып жүрген салт-аттылар таңқалдырған еді. Әсіресе жазғытұрым, малшылар
өздерінің малдарын өзен, көлдердің жағалауында орналасқан жайлауларға
орналастырып, ақ шаңқан киіз үйлерін тіккен кезде ерекше көрініс көзге түсетін.
Аспандағы құстардың үнімен үндесіп ауыл ішінде домбыраның әуені естілетін.
Домбыраның үніне қосылып махаббат жәйлі, батырлардың ерлігі жәйлі айтылған әндер
жырланды. Осындай керемет көріністерден әсер алған, сезімтал батыл саяхатшылар өз
елдеріне келісімен өз отандастарына, Евразияның кіндігінде "шулы қалалардан"
алыста табиғатпен гармониялы түрде үндескен көшпелі қоғамның барлық халқы
"табиғи теңдікте" өмір сүріп жатқаны жайлы басылымдарда жарыса жазған
еді.
